De vriend van zoon R was overleden. Er moet bij een overlijden natuurlijk van alles geregeld worden. Ook in zijn geval de crematie. Die was begin januari. Wij togen naar Bretagne.
Een crematie in Frankrijk is net iets anders dan in Nederland.
Net zoals in Nederland wordt voor de uitvaartdienst een tijdslot afgesproken. Dat is een half uur. Voorafgaand aan dat half uur is er in een aparte ruimte nog gelegenheid om de overledene te zien.
Een half uur is ook echt een half uur: in ons geval hield de musicus die live speelde tijdens het verlaten van de dienst, plots op. Het half uur was voorbij.
Er was geen ruimte ingericht om na te praten onder het genot van een hapje en een drankje. De goegemeente werd naar buiten geleid. Daar werd in groepjes nagepraat. Ook niet ongezellig, maar in ons geval best koud, want begin januari.
We mochten nog wel achter glas kijken hoe de kist de oven in ging. Nou, dat ging in een rotvaart: zo stond-ie er, zo lag die in de oven.
Later hebben we in besloten kring overigens nog wel stilgestaan bij het overlijden van D, de vriend van zoon R.
Ik moet zeggen, de Nederlandse versie is toch wat gemoedelijker.
