Na het overlijden van vriend D besloot zoon R niet meer te blijven wonen in de verblijven waar ze met z’n tweeën verbleven. Hij heeft een pand met veel grond gekocht in Scaër, meer in het binnenland van Bretagne.
Het pand bestaat uit twee aan elkaar gebouwde gedeeltes: een echt opknappertje en een gedeelte dat je met veel poetswerk en het vervangen van de stroom en de waterpunten bewoonbaar kunt maken, zelfs zo dat er mensen kunnen logeren.
Een paar weken geleden zijn we naar Scaër getogen. Zijn huis blijkt iets buiten het dorp te liggen, volop in de natuur.
Van het golfplaten gebouwtje in de tuin werd al gekscherend gezegd: dat wordt een mantelzorgwoninkje….
De keukenmuren moeten nog aandacht krijgen, maar persoonlijk hou ik wel van die kleurchaos.
Het weer was prima. Niet te warm, lekker weer om buiten te zijn.
Van de gelegenheid gebruik gemaakt om een gedeelte van de tuin onder handen te nemen. Veel snoeiwerk, ondergrondse uitlopers van met name een braamstruik weg geharkt, enzovoort.
Van een klein hoekje hebben we een moestuin gerealiseerd.
Op het plein in het dorpje zelf kwam ik nog een ruilbieb tegen. Een zeer uitgebreide, met zelfs een bankje waarop je even wat kan lezen. 
Kortom: we hebben ons niet verveeld. Het deed ons goed om zoon R geweldig bezig te zien in het huis. We hebben er ook heerlijk geslapen.
We zullen er zeker en vast vaker komen.
