Het ei zei

Alweer een paar weken geleden. Zoon O en kleindochter hadden zich opgegeven om het ‘Familyparcours’ van de Mudmasters in Scheveningen af te leggen. Ons vroegen ze om mental support, en om vervoer er naartoe. Het toeval wilde dat in dat weekend zoon R over was uit Frankrijk. Hij ook mee. Het werd een gezellig uitstapje. Dat later bleek dat de noodstop van de vering van de auto afgebroken was, omdat-ie te zwaar beladen was, mag de pret niet drukken.

Terwijl zoon O en kleindochter zwoegden op het parcours met de verschillende obstakels, genoten zoon R, partner en ik van strand en zee. (Wel op het juiste moment even aanmoedigen natuurlijk.) Het parcours was vlakbij de Pier uitgezet, op het strand. Dat rulle zand loopt natuurlijk toch een stuk zwaarder, en dan moet je ook nog allerlei hindernissen bedwingen. Moe edoch voldaan volbrachten zoon O en kleindochter hun parcours.
Op de promenade langs het strand bij de Pier stuitten we op een aantal zeer leuke beelden. Een lust voor het oog. Die zijn daar geschonken door Museum Beelden aan Zee, als lokkertje om ook het museum te bezoeken.
Ik heb er een paar gefotografeerd.
We hebben genoten van de dag.

Ach, dachten zoon O en neef B, laten we ons eens opgeven voor de Mud Masters in Biddinghuizen. Zondag 27 september 2015. Het parcours van 6 km. Zwaar zat. Mensen met meer in hun mars konden zich nog opgeven voor de 12 km, de 18 km, de Marathon (1x 18 en 2x 12) of 24 uur achter elkaar.
Omroep Flevoland heeft een filmverslag van bijna 5 uur van de zondag. De dag dat O en B ook meededen. Ik moet zeggen, dat ik het verslag een beetje doorgescrold heb, maar hen niet gezien heb. Ook zag ik ons niet langs de kant zitten/staan. Het verslag geeft goed weer wat de ontberingen zijn. O en B waren flink moe na afloop.
‘We hebben het toch maar geflikt, dat moeten andere familieleden ons nog maar nadoen, ook al was het ‘maar’ 6 km’, aldus O.

Het was druk, maar niet vervelend druk. Er heerste een gezellige sfeer. Wij hadden ons vlakbij de finish genesteld op een punt waar de deelnemers nog een laatste hindernis moesten nemen: in tijgerhouding over waterige grond door een kooiconstructie gaan, waarbij je kon kiezen ‘met of zonder schrikdraad’. Van bovenaf hangen soort kabels die je onmogelijk kunt omzeilen, waarop wel of geen stroom staat. Natuurlijk werd je voor watje uitgemaakt als je voor de bak zonder stroom koos. Persoonlijk vind ik het stroomgebeuren niet echt horen bij deze vorm van sport beoefenen.

Veel geluk gehad met het weer. Het was een geweldige dag.

Er waren eigenlijk weinig blessures. Wel veel mensen die min of meer verkleumd aan de finish kwamen. En er was iemand bij wie de arm vlak voor de finish uit de kom geschoten was.

De basisschool waar kleindochter op zit, had een Vijfhoevendag georganiseerd, dat wil zeggen, enkele leerkrachten hebben Circus Tadaa uitgenodigd om een circus workshop te geven voor alle leerlingen. De naam Vijfhoevendag verwijst naar de naam van de school: BS De Vijfhoeven. Om zo’n dag enigszins gladjes te laten verlopen, werden ouders, opa’s en oma’s gevraagd mee te werken als begeleider.

Wat was de bedoeling?
De 210 leerlingen werden verdeeld over een rode groep (de onderbouw) en een gele groep (de bovenbouw). Elke groep werd weer verdeeld in een aantal subgroepen. Voor zowel de gele als de rode groep werd een act-parcours uitgestippeld. De subgroepjes mochten elke act uitproberen. Ballopen (op een grote houten bal je evenwicht zien te bewaren, en een eindje rollen), diabolo, equilibre (een stok laten balanceren op je hand, je kin, je voorhoofd, enzovoorts), koorddansen, fietsen (eenwielers, hele kleine fietsjes), trapeze, ladders (in twee losstaande ladders klimmen, plus variaties), jongleren, acrobatiek, goochelen.
De begeleiders werden verdeeld in technische begeleiding (de acts laten proeven) en groepsbegeleiding (een vaste subgroep onder je hoede nemen en van act naar act nemen, en de kinderen schminken).
Nadat de leerlingen geproefd hadden van elke circusmogelijkheid, mochten ze hun favoriete mogelijkheid kenbaar maken, waarna ze met gelijkgestemden een act moesten instuderen. Aan het eind van de dag werd een wervelende show opgevoerd, volledig door de leerlingen, hier en daar bijgestaan door de technische begeleiders. Er mogen natuurlijk geen ongelukken gebeuren. Mensen van Circus Tadaa zorgden voor de coördinatie, hielp iedereen op weg met creatieve ideeën, en lieten zien hoe je het beste een bepaald kunstje kunt uitvoeren.

Het was vermoeiend, maar iedereen heeft een geweldige dag gehad.

Wegens succes geprolongeerd. Vorig jaar sloeg het drakenbootfestival zo aan, dat dit jaar het festival een vervolg kreeg. Aan de opzet van de races is niets veranderd, aan het gebeuren eromheen wel. Waar vorig jaar de teams hun rustbanken dichtbij de finish hadden, kreeg het publiek nu meer de gelegenheid om naar de races te kijken. Er was dit jaar ook veel meer volk om naar de races te kijken, dan vorig jaar.

Natuurlijk deden we dit jaar ook met een boot mee. Heel verrassend won ons team de eerste rit. Dat de twee daaropvolgende ritten niet zo vlekkeloos verliepen, daar zullen we het maar niet over hebben. Het roeien leek op ‘het kanaal leeg scheppen in de boot’. De meesten waren drijfnat. Dat noodde niet uit lang na te blijven. Het was wel droog, maar een warm zonnetje was er niet.Heel leuk dat ‘onze boot’ een dag later op de voorpagina van het Brabants Dagblad prijkte:
Op de site van het Brabants Dagblad staat een andere foto van onze boot, en kun je een kort filmpje bekijken.

Het was een geweldige dag.

Of zullen we toch maar zeggen ‘duct tape’?

Een 50 jarige vrouw die al 18 jaar verlamd is. Ze houdt van water, maar komt niet verder dan in een bootje erover varen, of aan de kant naar het water staren. Haar zonen surfen, een sport die ze mateloos bewondert.

Een vriend van één van haar zonen, een zeer goede surfer, had een idee: waarom niet met z’n tweeën op de surfplank de golven trotseren? ‘Ik tape u aan mij vast.’
http://www.youtube-nocookie.com/embed/u7xZIuvspok?rel=0

Knap van de surfer, en wat een mooi gebaar.

Bij deze link zie je alles uitgebreider:
http://mashable.com/2013/06/25/paraplegic-mom-surfing/

De winkeliersvereniging Den Besterd in Tilburg dacht: je kan wel steeds praten over de Elfstedentocht, maar je zult hem ook een keer moeten organiseren.

Dat is afgelopen weekend gebeurd. Op het Besterdplein en doorheen de Besterdring stonden allerlei kraampjes die onderdeel vormden van een wandeltocht. Bij één van de winkels kon je een stempelkaart afhalen, waarna de tocht bij Leeuwarden kon beginnen. De eerste stempel. Waarna de tocht langs de andere stempelplaatsen geleid wordt.

Bij de ene kraam kreeg je iets lekkers op een stokje, bij de andere kon je sjoelen, of kreeg je een kop warme chocomel. Natuurlijk ontbrak het beroemde bruggetje bij Bartlehiem niet:

Het was een leuk opgezet parcours. Was je stempelkaart vol bij terugkomst aan de kraam van Leeuwarden, dan kreeg je het felbegeerde kruisje, en een klein presentje.

Voor de winkeliers een leuke manier om meer onder de aandacht te komen. Er was een gezellige sfeer, maar het was niet druk.

En nee, wij hebben het parcours niet gelopen, althans niet met een stempelkaart in de hand.

Vorig jaar probeerde men al een Drakenbootfestival in Tilburg van de grond te krijgen, maar door gebrek aan sponsors lukte dat niet. Dit jaar is het wel gelukt om het festival te organiseren. Centraal binnen het festival staan de drakenbootraces tussen de verschillende teams. Peddelend roeien. Vriendengroepen konden zich opgeven, sportclubs, bedrijven, kortom: als je een man/vrouw of 16, 17 bij elkaar wist te brengen, kon je je als team inschrijven. De races werden in de Piushaven in Tilburg gehouden.
Het geheel werd opgeluisterd door allerlei kraampjes, het laten zien van tai chi oefeningen en fitnessoefeningen op de grond. Kinderen konden zich uitleven op een springkussen, maar dat was een beetje weggestopt. Leuker was het sumoworstelen in een rubberpak dat vol met lucht gepompt werd.

De baas van mijn werkplek leek het een leuk idee om ons als team in te schrijven voor de drakenbootrace. Aangevuld met personen die ook in het mediagebeuren werken, hadden we een zeer gezellig team. DeT, Quats, Tilburg.com. De mediamagnaten.

Zwemvesten waren verplicht. Dat viel niet mee, om die goed over onze outfit om te doen. Men had bedacht dat zwart-wit jasje dasje overhemd een mediamagnaatuitstraling had….
Zeer belangrijk voor de roeiers zijn de trommelaar, die het tempo aangeeft, en de stuurman/-vrouw, die richting houdt, en extra aanmoedigt.
Over de resultaten zullen we het maar niet hebben. We hadden gewoon erg veel plezier. Dat roeien met zo’n groep vereist veel discipline. Veel teamwork. Dat ontbrak in de eerste rit enigszins. We mochten als team driemaal acte de présence geven. Het roeien ging steeds beter. Overigens niet goed genoeg om door te stomen naar de halve finales.
Tussen de races zorgen voor de inwendige mens. De consumptiebonnen hadden een Q-code. Met een smartphone kun je informatie ophalen als de het blokje scant. Ik heb geen smartphone, en anderen hebben het niet gedaan. (Ik heb ook niet gevraagd om het te doen.)
Als er niet goed geroeid wordt, schep je veel water de boot in. Een nat pak is geen uitzondering. Het gevolg is ook dat er regelmatig gehoosd moet worden om de boot voor het volgende team enigszins droog af te leveren.
Toeschouwers op grote hoogte hadden goed zicht op de wedstrijden, en de finish van de boten.
Na afloop van de races, werden de toeschouwers nog even vergast op een waterspringshow. Althans, zo noem ik het maar. Het zag er heel spectaculair uit.
Het was een geweldige middag…..