Blog Image

Het ei zei

De moeite waard

Muziek: Mathieu Mathieu
Film: Cyril Mennegun - Louise Wimmer
Film: Léa Pool - Maman est chez le coiffeur
Film: Julia Murat - Historias

Longontsteking

Buiten categorie Posted on 08 mrt, 2022 14:47

Het begon ’s nachts: voortdurend rillen van de kou.
’s Morgens warm wakker worden, maar nergens toe in staat. 40 graden koorts. Het leek een flinke griep, maar samen met het ophoesten van slijm kwam soms ook bloed mee. En er was een rochelend/borrelend geluid bij het ademhalen. Omdat de problemen in het weekend begonnen, werd gebeld met de huisartsenpost. Na een heel intakegesprek was de conclusie dat ik niet zelfstandig naar de huisartsenpost kon komen, maar dat ik ook niet gebracht en begeleid mocht worden daarnaartoe, vanwege de coronamaatregelen. Bovendien was er ook nog de mogelijkheid dat ik positief zou zijn, hoewel een zelftest het tegendeel aangaf.Er zou iemand op huisbezoek komen.

Enige tijd later kwamen ze binnen: drie personen geheel gedrapeerd in plastic. Een huisarts, een stagiair en iemand die alles dat gebruikt was weer verwoed desinfecteerde. Ze kwamen in een ambulance-auto. Na wat testjes en luisteren naar de ademhaling was de conclusie: een flinke longontsteking. Ik kreeg een penicillinekuur voorgeschreven. En het advies om een coronatest bij de GGD af te spreken. Dat kon dezelfde dag nog: die bleek negatief.
De voorgeschreven kuur hielp niet: de klachten die ik had voordat ik de kuur kreeg bleef ik houden. Op naar de huisarts. Die constateerde dat het inderdaad nog niet goed zat. De ontstekingswaarde in het bloed was 118. Ik kreeg een andere kuur. Een foto was niet nodig, vond de huisarts. Eerst maar deze kuur afwachten.

Dat hebben we gedaan. De kuur leek te helpen. Het lamlendig gevoel bleef, en de kortademigheid. Dat wel. En het hoofd deed het niet altijd. Late reacties. Toch weer een afspraak met de huisarts. Het één en ander de revue laten passeren. Nu wel een foto laten maken, en bloed laten prikken. De foto liet het beeld zien van iemand die de ontsteking te boven was, maar die nog soort korsten heeft. Het lichaam moet zelf werk verzetten om alles naar een beter level te brengen. De bloeduitslagen lieten een zelfde beeld zien.

Nu, twee maanden later, begint alles weer redelijk normaal te worden. De uitslag van de bloedafname van vorige week vermeldt dat nog niet alle waarden op het oude peil zitten, maar dat er duidelijk vooruitgang is. En zo voelt het ook.



Muizen

Buiten categorie Posted on 29 jan, 2021 11:07

Een paar maanden geleden dacht partner een muis te zien lopen in de kamer. Een flits.
We gingen op onderzoek naar bewijzen, maar konden niks vinden. En waar zou die vandaan gekomen zijn? Tenslotte zagen we een gaatje in de hoek van de kamer naar buiten. Is er gewoon door hout heen geknaagd. Achteraf viel het kwartje: het geluid dat we wel vaak hoorden, was dat knagen natuurlijk. En wij maar denken, dat het van buiten kwam, echt van buiten.
We hebben purschuim in het gat gespoten, in de hoop dat de muis buiten was, en niet binnen.

Maar ja, later hoorden we, vooral ’s nachts, gekras in de slaapkamer. En nog wat later zag ik papiersnippers op de grond bij die boekenkast. En ja hoor, achter een rij boeken was een nestje gefabriekt van papiersnippers van vooral afschriften. Hier en daar waren boeken aangetast. Naast het nestje een heel kleintje dood. In het nestje drie jonkies, gezellig krioelend. Die hebben we maar zwemles gegeven.
Moeder muis ontbrak echter nog. We hebben vallen gezet, maar dat hielp niet. We hebben muizengifkorrels op een schoteltje gelegd bij ‘hotspots’. Die werden wel gegeten, maar de volgende keer weer. We vroegen ons af of die korrels wel echt gif bevatten. En toen…..er werd een muis gevangen in een val. Maar geen grote, althans niet een muis die het predicaat ‘moeder’ zou kunnen krijgen.

We horen nog steeds geluiden die op de aanwezigheid van muizen duiden. We gingen over op ander geschut: lijmmatten. Je legt zo’n matje op de grond in de loop van de muis, en wacht af. En warempel: na enige tijd al hoorden we gekerm. Een muisje probeerde van de mat af te komen, maar dat lukte niet. Zat eraan vast geplakt. Muisje er vanaf getrokken, matje weer neergelegd, en een paar uur later de tweede muis die niet los kon komen.

Daarna werd het stil. We hopen van de muizen af te zijn. De beestjes zelf zijn niet het ergste, maar ze leggen overal hun poepjes neer. Op bepaalde plekken hele concentraties. En ze maken alles dat door te knauwen is kapot.

We hebben in ieder geval weer flink gesopt links en rechts. Ook nuttig.



Peters tuin

Buiten categorie Posted on 04 aug, 2020 10:16

We zitten regelmatig met een aantal mensen op het balkon van onze bovenbuurman. Zijn balkon staat en hangt vol planten, maar we kunnen er nog net bij. Eén van de personen die ook wel eens van de partij is, is Peter. ‘Je moet eens bij mij komen kijken’, zo zei hij eens. ‘Mijn tuin, daar is dit balkon niks bij’.

Afgelopen zondag kwam het ervan. De rit naar Haghorst was al mooi, vooral na Diessen. Maar die tuin….
Er staan vooral begonia’s en geraniums in potten, opgestapeld in zuilen, aan elke kant van de zuil 8 potten, zodat elke zuil 32 potten herbergt. Begonia’s en geraniums in verschillende kleuren. Hij kweekt ze zelf, experimenteert met kleuren, en soms komt er iets heel bijzonders. Hij geeft alle potten apart water met een gieter. Hij doet expres niet sproeien met een tuinslang bijvoorbeeld, omdat je dan minder ziet of een plant schimmel heeft , of meeldauw. Hij heeft er bijna een dagtaak aan.
Natuurlijk heeft de tuin meer te bieden. Een vijver vol met lelies, een bamboehaag, wilde bloemen als een soort oase in het grasveld, enzovoort, enzovoort
.







Er is van alles te zien. We mogen zeker nog een keer terug komen, en dan zullen we vast weer andere dingen zien. Je raakt niet uitgekeken.



Quarantaine / Pasen 2020

Buiten categorie Posted on 14 apr, 2020 00:16

Het laatste weekend dat je nog ‘en groupe’ iets kon meebeleven was 7 en 8 maart. Daarna werd de intelligente lockdown afgekondigd. Scholen gingen dicht, horeca enzo was al dicht, en er kwam iets dat een anderhalve meter samenleving is gaan heten. Houd afstand! En die anderhalve meter moest ook binnenshuis aangehouden worden, zolang er mensen op bezoek waren die niet tot het thuisgezin behoorden. Alles om de besmetting met het corona-virus zo veel mogelijk te beperken. Je werd niet opgesloten, maar begeef je toch maar niet teveel op straat, zo luidde het advies.

Dat laatste weekend hadden wij ons toevallig opgegeven om kennis ter maken met het reilen en zeilen van boerderij De Walhoeve in Goirle. Een kijkje in de stallen waar koeien staan, deels van boeren in de buurt, deels eigen koeien. Koeien voor de slacht. De koeien van omliggende boeren staan daar om die boeren aan hun koeienquote te laten voldoen ivm de mestregels enzo.
Verzamelen bij de boerderijwinkel, en met een huifkar voortgetrokken door een tractor gebracht naar de stallen. Het was een mooie ervaring. Aan de zijkant van de huifkar: #trots op de boer.

Ja, toen kwamen de quarantaine maatregelen. Wij hebben ons redelijk strikt aan die adviezen gehouden. Bleven eigenlijk alleen maar thuis. Af en toe boodschappen, bepaalde schoonmaakprojecten, netflix en videoland wat nader onderzoeken, en eens per week maakte partner voor haar schoonzus twee maaltijden klaar. Iemand die een paar jaar geleden weduwe geworden is, en sukkelt met de ziekte van Parkinson. Het ontlast haar kinderen ook.

En toen naderde Pasen. Geen bezoek. Maar partner fabriekte wel via aanwijzingen met beeldbellen een Paassnoeptaart in elkaar.

Met eieren hebben we ook gefroebeld.

In Frankrijk kennen ze ook een lockdown. Een strengere. Daar moet je een formulier hebben als bewijs dat je de straat op mag: boodschappen doen, vitaal beroep, hond uitlaten.
Zoon R, die in Lorient, Bretagne, woont, heeft daar ook mee te maken. Onze eieren brachten hem op het idee om ook creatief met eieren te zijn….



Specialisme

Buiten categorie Posted on 02 mrt, 2020 13:25

Al enige tijd heb ik last van dikke voeten. Veroorzaakt door vocht. Dikke onderbenen, ook door vocht, had ik al. Om dat enigszins onder controle te houden, draag ik steunkousen. De benen worden er niet dikker mee. Dat kan natuurlijk de oorzaak zijn van het feit, dat de voeten nu dikker worden. Waar het vocht vandaan komt, dat is na verschillende onderzoeken niet duidelijk geworden.

Onlangs is uit bloedonderzoeken gebleken dat mijn suiker tegen de grens aanzit van wat ‘nog mag’ zit. En omdat ik de laatste tijd wondjes op de voeten krijg, dan wel eeltvorming, moet er iets aan de schoenen gebeuren. De schoenen die ik nu draag, lopen het prettigst, maar dat zijn veiligheidsschoenen, en die zien er niet altijd even gepast uit. Andere schoenen zijn te nauw.

De huisarts heeft me doorgestuurd naar een orthopedische schoenenzaak, alwaar ik vandaag een screening gekregen heb, over hoe het met mijn voeten gesteld is. In een groot gedeelte van de voeten zit geen gevoel, zodat eventuele wondjes ook niet opgemerkt worden. Doordat diabetes op de loer ligt, is dat niet best. Aangepaste schoenen zijn aangewezen.
Ik kan een afspraak maken bij de schoenmaker, maar er moet wel een juiste verwijzing komen voor de verzekering. Op mijn vraag welke schoenen het beste zijn, volledig aangepast of semi-aangepast, of de schoenenman dat niet beste kan beoordelen, kreeg ik als antwoord dat de huisarts voor de verwijzing moet zorgen.

Reactie van de huisarts: alsof wij de specialisten zijn op dit gebied.
Maar…..er ligt nu een verwijzing in de agenda. De huisarts gaat voor volledig aangepast. 19 maart 2020 is de afspraak met de schoenmaker van het orthopedisch centrum.



Doopbewijs

Buiten categorie Posted on 24 jan, 2020 11:22

De zus van de vriend van zoon R kreeg een kindje. Zoon R woont samen met zijn vriend in Lorient, Bretagne. Vlakbij Lorient, in Guidel, wonen de zus met haar vriend en hun inmiddels pasgeboren baby.

Zoon R kreeg de vraag of hij peetoom wilde zijn van de kleine worm. Dat wilde hij wel, maar dan moest hij wel een doopbewijs kunnen overhandigen. Nu ben ik niet gedoopt, dus ik weet niks van die wereld, maar zodra je gedoopt bent wordt er van alles van jou bijgehouden in de boeken van de kerk. Omdat hij in Frankrijk woont, en wij dichtbij het vuur zitten, hebben wij naar het bewijs gevraagd bij de parochie waar hij destijds gedoopt is. Daar kon voor gezorgd worden. Het ligt dan en dan klaar.

Wij het doopbewijs ophalen. Wat zien we tot onze verbazing: hij zou in 2004 in het huwelijk zijn getreden in een kapel in Oirschot. Het leek ons sterk, maar je weet nooit. Bij navraag bleek dat inderdaad niet te kloppen. Dus dat zinnetje moest uit het doopbewijs geschrapt worden, maar dat ging zomaar niet. Het stond duidelijk in de boeken, dus dan is het waar. Uiteindelijk kregen we wel een bewijs mee waar dat zinnetje uit gehaald is, maar het bleef in het boek staan. De dienstdoende secretaresse van de Vredeskerk zou wel (laten) uitzoeken hoe en wat.
Wij hebben zelf het idee dat het zinnetje over het huwelijk bij een naamgenoot moet staan. Maar wie?

Dat zo’n doopbewijs in sommige gevallen zo belangrijk kan zijn…kennelijk kan zoon R geen peetoom zijn, als hij geen doopbewijs kan overhandigen. In bepaalde landen, Mexico bijvoorbeeld, mag je niet eens trouwen als je geen doopbewijs hebt.
Ik neem overigens aan dat je wel gewoon voor de wet kunt trouwen.

In ieder geval heeft zoon R ‘bij de gratie Gods’ zijn doopbewijs zonder de opmerking dat hij in 2004 getrouwd zou zijn. (Een datum van scheiden werd niet vermeld.)



Omgekeerde botox

Buiten categorie Posted on 10 mei, 2019 16:20

De oogleden vielen al langere tijd wat zwaar. Ze hingen bijna over de ogen. Rechts meer dan links. Daar moest iets aan gedaan worden, maar ja, de vraag is of deze ooglidcorrectie wel vergoed zou worden door de zorgverkeraar. De plastische chirurgie ging daar achteraan, en ja hoor, gisterochtend, 9 mei 2019, mocht ik opdraven voor de behandeling.

Voordat de daadwerkelijke behandeling begon werden er eerst potloodstrepen rond de oogleden gezet. Vanuit verschillende hoeken. Telkens naar een ander punt kijken. Toen dat naar tevredenheid gedaan was, begon de behandeling met een plaatselijke verdoving. Een prikje vanuit de linkerkant van het oog, en één vanuit de rechterkant. De vloeistof die ingespoten werd zorgde ervoor dat de oogleden nog boller werden dan ze al waren. Maar…..er werd flink wat weggesneden. Een slangetje die het bloed weg zuigt voordat het in de ogen terecht komt. Soms lukte dat niet helemaal, waardoor je je ogen samenknijpt hetgeen het snijproces weer verstoort. Dat snijden, daar voelde ik overigens niks van. Heel cliché werd er tijdens dat snijden en schrapen met de assistent gepraat over de skivakantie en appelflappen.

En toen was het klaar. Nog even een uurtje apart liggen met iets kouds op de ogen om zwellingen te beperken.
Volgens partner was de behandeling goed geslaagd. Tijd voor een nieuwe pasfoto…
Oké, er trekt nog wel wat bij :-))



Witte rozen

Buiten categorie Posted on 07 jan, 2019 14:40

Een paar weken geleden werden we uitgenodigd om een avond bij te wonen van iemand die paranormale waarnemingen deed. Ze zou heel goed zijn. We waren benieuwd.

Bij binnenkomst werd ons gezegd dat we een foto of een kaars op standaard op de tafel vooraan in de zaal konden leggen, met het nummertje erop, dat we net gekregen hadden. De show bestond hierin dat Annie Fens, want zo heet ze, een foto of een kaars van tafel pakte, iets vertelde over wat ze van boven doorkreeg, daarna vroeg wie het nummer had dat bij die foto of kaars hoorde, en vroeg: ‘Komt dit u bekend voor?’ In de praktijk bleek dat zij al die mensen van wie ze iets van tafel pakte reeds kende. Partner had nog een foto in haar tas zitten, met haar ouders erop en haar zonen. In het water, bij het strand. Haar foto werd niet gekozen. Ik bedoel maar.

Ach, onderhoudend was het wel. De avond eindigde met een klein verhaaltje over het feit dat zij regelmatig witte rozen kreeg, als mensen bij haar op bezoek kwamen. Maar telkens als zij die bloemen gekregen had, ging er binnen een week iemand in haar kennissenkring dood. Zij zwoer lange tijd de witte roos af. Maar….die ‘vloek’ is inmiddels opgeheven, aldus Annie Fens.
En dus kreeg iedereen als dank voor het komen een witte roos in de handen gestopt. Die wij op weg naar de uitgang weer netjes terug in een vaas gezet hebben.
Aan ons lijf geen polonaise :-))



Volgende »