Blog Image

Het ei zei

De moeite waard

Muziek: Mathieu Mathieu
Film: Cyril Mennegun - Louise Wimmer
Film: Léa Pool - Maman est chez le coiffeur
Film: Julia Murat - Historias

Pasfoto

Maatschappelijk Posted on 19 feb, 2021 14:16

Mijn rijbewijs moet verlengd worden. Daar heeft het RDW me keurig aan herinnerd, want ik zou er niet aan gedacht hebben.

Ik check of ik nog een pasfoto heb, en ik maak een afspraak met de stadswinkel van de Gemeente Tilburg. In deze tijd van coronamaatregelen kun je maar naar 1 locatie. Mooi geregeld: je kunt zelf plannen wanneer het jou het beste uitkomt, je vinkt hier en daar wat aan, en klaar is kees.

Gisteren was het zover. Ik overleg mijn oude rijbewijs, en de pasfoto, maar nee, deze foto voldoet niet meer aan de huidige eisen, u zult een nieuwe pasfoto moeten laten maken. Gaat u maar naar Studioposes, hier niet ver vandaan, die is goed, en niet duur.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik kom met verwilderd kapsel aan bij de fotograaf, die me op een krukje laat zitten, kijkt u maar recht vooruit, en 1 keer knipt. Klaar. En gelukt. Ik zie er nu uit als Bram van Ojik, 2de Kamerlid voor GroenLinks.

Ja meneer, de eisen voor een pasfoto worden steeds hoger. Je krijgt nu biometrische foto’s. Gezichtskenmerken kunnen zo beter herkend worden, daar waar camera’s hangen, en die komen er steeds meer.

Chinese toestanden, mompel ik. Ik houd er niet van….



Corona gekkigheid

Maatschappelijk Posted on 25 jun, 2020 10:54

Een vriend van ons trekt op de één of andere manier merkwaardige situaties aan. En daar kan hij smakelijk over vertellen.

Hij fietst veel. Op één van zijn tochtjes stapte hij af bij een snackbar in een dorpje onderweg. Hij wilde zijn bestelling doen, een frietje, maar de man achter de toonbank haalde een formulier te voorschijn, en begon vragen te stellen: voelt u zich ziek, hoe oud bent u, waar woont u, enzovoorts, enzovoorts? ‘Maar ik wil alleen maar een frietje!’ ‘Ja meneer, ik begrijp het, maar dit zijn de richtlijnen van de overheid. Denkt u dat ik het leuk vind? U bent nummer 61 al. Ik heb het drukker met deze bureaucratie, dan met het klaarmaken van een frietje, gelooft u mij maar. Wilt u eigenlijk nog wel een frietje? Want er waren mensen die al geen zin meer hadden in een snack, na deze vragenlijst, en zijn gewoon weer weggegaan.’
‘Ja, doe dat frietje, en geef ook maar een flesje fris, want ik heb dorst gekregen…’

Toen er weer meer met het OV gereisd mocht worden, treinde hij van Tilburg naar Breda. Met mondkapje. Dat toch niet lekker zat, want zijn bril besloeg steeds, en als hij zijn neus moest snuiten moest dat kapje ook weer af. (Op de terugreis was dat kapje zelfs gescheurd. Boze blikken links en rechts.)
In Breda ging hij op familiebezoek. Op de route daarnaartoe passeerde hij een museum. Da’s ook wel interessant. Laten we even naar binnen lopen. ‘Meneer, hebt u gereserveerd?’ ‘Nou nee, ik loop hier toevallig langs. En ik heb mijn mobiel niet bij me om online alsnog te reserveren.’ ‘Nou, dan weet ik niet of ik u wel binnen mag laten. Ik zal het met de manager bespreken.’
Even later: Oké, u mag naar binnen, we boeken u wel op ‘Intern’. Hij moest de pijlen volgen. Het viel hem op dat hij de enige bezoeker van het museum was. Van dat hele protocol vooraf snapte hij niets.

Zo zijn wij al die bureaucratische coronaprotocollen ook zat. Gelukkig komen we genoeg mensen tegen die wat minder spastisch doen.



Toeslagencircus

Maatschappelijk Posted on 13 dec, 2019 11:03

Leuker kunnen we het niet maken.
Ook wij hebben struggles met de belastingdienst met betrekking tot de toeslagen. Nu hebben wij weliswaar geen kinderopvangtoeslag, maar wel een zorgtoeslag.
Over het jaar 2018 hadden wij teveel toeslag gekregen, aldus de belastingdienst. Of wij het teveel ontvangen bedrag maar terug wilden betalen. Dat hebben we gedaan, maar wel begeleid met de vraag waarom. De overgang van mij naar de AOW en Pensioenstatus bleek de oorzaak. Het zij zo.
Voor het gemak heeft de belastingdienst het jaar 2019 ook maar even onder de loep genomen. Die kwam met de vervelende mededeling dat wij inmiddels al meer toeslag hadden gekregen dan waar we recht op zouden hebben. Of we maar even 830 euro terug willen storten. Ik heb gekeken waar dat op gebaseerd was, en het blijkt dat de belastingdienst ons verzamelinkomen voor dit jaar opeens bijna 9000 euro hoger inschat. Daar heb ik bezwaar tegen aangetekend. Na bijna 3 weken krijg ik de bevestiging dat het bezwaarschrift is ontvangen. Dat we niks hoeven terug te betalen voordat er een beslissing genomen is. Voor het gemak is er wel een betalingsregeling voorgesteld. En in de kleine lettertjes staat, dat als je gebruik maakt van het feit dat je nog niks hoeft te betalen, maar je krijgt ongelijk, dat er rente wordt berekend.

Ik had willen wachten met dit schrijven tot er een beslissing genomen was, maar ik kreeg van de week een brief waarin staat, dat de belastingdienst gebruik maakt van haar recht om nog eens 6 weken te wachten met haar beslissing. Maar vòòr 27 januari 2020 komt er een antwoord.
Inmiddels krijgen we de maanden oktober, november en december al geen zorgtoeslag meer, en ben ik toch maar vast per maand iets terug gaan betalen, in de hoop dat straks het één en ander weer teruggestort wordt.

Het is een zootje bij de belastingdienst. Het is goed dat ze nu eindelijk eens onder een vergrootglas ligt.



Dutch Design Week 2017

Maatschappelijk Posted on 31 okt, 2017 15:59

Jaren geleden togen we al eens naar Eindhoven om iets op te pikken van het Dutch Design. We hadden ons niet echt voorbereid. De trigger was eigenlijk vooral het woord ‘design’. Toen we in Eindhoven aankwamen, waren er geen aanknopingspunten die verwezen naar het Dutch Design. We liepen wat verloren rond. Veel hebben we niet meegekregen van al dat design.

Dit jaar kregen we een uitnodiging.

Partner had eerder dit jaar contact met iemand die bezig was met een project om via lappen stof waaraan mensen, die in een cirkel staan, moesten trekken om zo bepaalde geluiden te genereren. Als het idee uitgekristalliseerd was, zou ze iets laten weten. En dat gebeurde dus: ze zou 2 dagen met het prototype van haar project aanwezig zijn op het Ketelhuisplein tijdens de Dutch Design Week.
Ze is afgestapt van de lappen stof. Ze heeft een bol ontwikkeld die geluiden produceert als je met verschillende mensen aan touwen trekt, en als je op de juiste manier trekt en de bol beweegt, kun je zelfs iets van een melodie uit krijgen.
We zijn niet verder dan het Ketelhuisplein geweest.
We zagen de Hihahut hun kleine hutjes promoten. Vroegboekkorting. De hutjes gaan nu de winterstalling in. Vanaf april kun je er weer nachtjes in doorbrengen.
Naast de vele eet- en drinkmogelijkheden op het plein, werd er ook veel aandacht besteed aan de technische aspecten van voedsel. 3D-printing, kweekvlees, food-lab.
Wij deden nog mee aan een soort voedselspel: vanuit verschillende gezichtspunten kreeg je een drietal stellingen voorgelegd van hoe de toekomst eruit zou kunnen komen te zien: de gele, de blauwe en de groene lijn. Je kreeg een kraskaart mee, en kraste de kleur open met welke stelling je het eens was. Zo kon je overwegend blauwe vakjes krijgen, maar ook groene. Het blijkt dat jongeren overwegend blauw scoren (in deze stellingen wordt de toekomst gedomineerd door computergestuurde acties), en dat ouderen meer de groene vakjes hebben (een meer menselijke toekomst, zelf boodschappen halen, liefst bij een plaatselijke boer, enz.).
Na het genot van een ter plekke klaargemaakte pizza bij een straatkar gingen we weer naar huis. We hebben leuke dingen gezien, maar ons er niet in detail in verdiept.
Er hing een heel gezellige sfeer.



Badeendenrace

Maatschappelijk Posted on 10 aug, 2017 15:32

Partner maakt deel uit van een groepje mensen dat zich ten doel gesteld heeft om alleenstaande ouderen in de maanden juli en augustus enkele leuke middagen te bezorgen. Activiteiten waar die ouderen aan deelnemen liggen juist in die maanden stil. Het is om een bepaald gat op te vullen.
Vorig jaar was het thema ‘De Klomp’. Dit jaar ‘Water’.
Om het ijs tijdens de kennismaking bij de eerste middag een beetje te breken, leek partner het wel leuk om op de tafels enkele badeendjes neer te zetten.
Zelf hadden we er nog één, dus liepen we een aantal kringloopwinkels af. Resultaat: één extra eendje gescoord. Dat schoot niet op.
Ik dacht, kom, ik zal iets op twitter zetten. Niet snel daarna kreeg ik een reactie van de organisator van een badeendenrace die hij van plan was een paar weken later in de Piushaven van Tilburg te doen plaatsvinden. ‘Ik heb er nog wel een paar. Het zijn badeendjes die ik toch niet meer nodig heb. Voor de race gebruik ik andere. Wanneer kun je ze ophalen?’
Dat was mooi. Partner uit de brand…
De badeendenrace (is inmiddels ook alweer een tijdje geleden) …
De bedoeling van deze race is om middels het laten adopteren van een eend à 5 euro per stuk geld bij elkaar te sprokkelen om een soort huiskamer te realiseren in het Sint Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg. Naar het voorbeeld van de Ronald McDonaldhuizen. Elke geadopteerde eend krijgt een nummer. Nu maar hopen dat jouw nummer bij de eerste drie eindigt na afloop van de race. Die hadden prijs.
Er gingen 12.000 eendjes te water. Het parcours ging over een recht stuk water van de ene brug naar de andere. Omdat er niet veel stroming stond, en ook nauwelijks wind, werden van tijd tot tijd bladblazers ingezet om de eenden vooruit te stuwen. En er waren kikvorsmannen om eendjes die buiten de gele lijnen kwamen weer terug te gooien. Na een tijdje kwamen de eerste eenden aan bij het eindpunt. De winnende nummers hebben we niet afgewacht.
Het was gezellig druk met toeschouwers. Kleindochter vond het ook ‘cool’.



Naast de glasbak

Maatschappelijk Posted on 03 apr, 2017 14:37

Op de hoek van de straat waarin wij wonen en een wat langere/bredere straat staat een glasbak. Je kent ze wel: met compartimenten voor wit glas, bruin glas en groen glas. In de praktijk is het niet altijd duidelijk of het glas nou bruin of groen is, maar dan doe je maar wat.

In het kader van de afvalscheiding een prima idee, zo’n glasbak in de buurt. Helaas blijkt dit voor veel mensen een teken om andere spullen die ze kwijt willen ook maar naast de glasbak te zetten, onder het motto: het wordt toch wel meegenomen. Onze wijk heeft namelijk een goed functionerend preventieteam: elke avond doen twee personen een flinke ronde, om eventuele ‘oneffenheden’ in de wijk te signaleren en door te geven aan desbetreffende instanties. Zo worden de spullen naast de glasbak dus regelmatig opgeruimd. De afgelopen maand heb ik wat foto’s genomen: zo staat er iets; zo is het weg, maar staat er even later weer wat anders, of er wordt bij datgene dat er stond nog iets bij gezet.
En dan zijn er ook mensen die heel trouw de lege flessen in de daarvoor bestemde gaten gegooid hebben, maar de dozen waarin ze vervoerd zijn naast de glasbak achter gelaten hebben.
Ik blijf het in de gaten houden. Wie weet volgt er over een tijdje een nieuwe serie.

Update 4 april 2017:
Nog een extra leeg doosje naast de andere lege dozen gezet….



Filmvertoning

Maatschappelijk Posted on 06 mei, 2016 10:14

De plannen die we eerder hadden om een film voor de vluchtelingen in een opvangcentrum te Tilburg te vertonen, zijn gerealiseerd.

We hadden er nog eens over nagedacht, maar de film ‘Bon Dieu’ vonden we achteraf toch niet geschikt. Gegeven de taalmoeilijkheden zou het te hoog gegrepen zijn. Te veel dialoog in een voor hen vreemde taal. Arabisch ondertitelde films zijn er bijna niet, heel vreemd, zo in deze tijd.

De kinderen gaan al enige tijd naar school, die blijken het Nederlands aardig te beheersen. Voor hen leek ons de film ‘Mees Kees’ wel wat. En inderdaad, de eerste 20 minuten zaten de kinderen redelijk goed in de film. Er werd gelachen, er was lol. Maar de spanningsboog was niet zo lang. Er waren jongetjes die vervelend begonnen te doen. Gek, de meisjes hadden veel meer een coöperatieve instelling.

We hadden een alternatief: Bean. Eigenlijk bedoeld voor de volwassenen, maar de volwassenen die er waren, waren met de kinderen meegekomen. De anderen hadden zo hun eigen plannen. Bean sloeg beter aan. Ook hier: de aandacht duurde niet lang.

En toch, de kinderen hebben genoten. Voor hen was het onderbreking van de dagelijkse beslommeringen.



Landmachtdag 2015

Maatschappelijk Posted on 16 mei, 2015 14:38

In het kader van 70 jaar bevrijding, heeft de Landmacht gedacht een kijkje te geven aan de burger in het reilen en zeilen van haar organisatie. De Landmachtdagen 2015.

De eenheden uit de omgeving van Tilburg (Vught, Oirschot) sloegen hun ‘kamp’ op in Tilburg, op het Pieter Vreedeplein. Bijna alles in de camouflagekleuren van de landmacht. Afgelopen woensdagmiddag 13 mei. Omdat wij ons woensdag ’s middags ontfermen over onze kleindochter, leek het ons een prima idee om haar kennis te laten maken met de militairen. Het vriendinnetje met wie ze afgesproken had om mee te spelen, namen we ook mee.

Het geheel was leuk opgezet. Niet alleen werd van alles tentoon gestald, maar met name voor de kinderen waren er nuttige opdrachtjes uit te voeren, of konden ze ervaren hoe de soldaten in de praktijk zich moesten behelpen.
Er was een ‘stormbaan’, je kon leren hoe je iemand moet reanimeren, er was een ‘hindernisbaan’, je ervaart dat het met een gasmasker op lastiger is om een taak uit te voeren. Eén van de hoogtepunten was de opdracht om een grote pin met een takelmachine in een afgezaagde wegpion te laten zakken. (Spijker poepen noemen ze het.) Kinderen kregen een takenkaart, waarop parafen verzameld moeten worden. Als de kaart vol is, krijg je een Landmachtcertificaat.
Wij vonden het interessant om allemaal te zien, en kleindochter en vriendin vonden het geweldig.

Als klap op de vuurpijl mocht kleindochter voelen hoe zwaar de volle bepakking van een soldaat is. Ze bezweek bijna.
Heerlijke middag. Het weer was ook geweldig.



Volgende »